We proberen hier op het erf zoveel mogelijk ruimte te maken voor vogels. Door struiken aan te planten, bomen te laten staan en takkenrillen te maken, hopen we dat ze veilige plekken vinden om te nestelen. Dat lukt ook prima — in de houtwal, tussen de klimop of onder de dakrand. Maar soms kiest een vogel een heel andere plek dan je verwacht.
Zo ook dit voorjaar. In de open kast in de kapschuur, waar we normaal onze spullen voor de tijdelijke afrastering bewaren, bleek ineens een nest te zitten. Vier kleine vogels met de snaveltjes wijd open, in de veronderstelling dat moeder elk moment met voer terugkomt. Tussen de haspels, draad en isolatoren hebben ze hun thuis gevonden — droog, beschut en blijkbaar ideaal.
Terwijl er buiten toch echt volop ruimte is. Het laat maar weer zien dat de natuur haar eigen keuzes maakt. Wat voor ons een opbergkast is, is voor een vogel een perfecte veilige hoek. We hebben de kast voorlopig met rust gelaten; even geen afrastering pakken daar. Over een paar weken vliegen ze uit en nemen wij de kast weer in gebruik.
Het is een kleine herinnering aan hoe flexibel de natuur is — en hoe wij als boeren dat ook moeten zijn. We kunnen plannen, inrichten en stimuleren, maar uiteindelijk kiest de natuur haar eigen weg. Dat is misschien wel precies wat we bedoelen met natuurinclusief boeren: niet alles beheersen, maar ook ruimte laten voor het onverwachte.